Adwentowe oczekiwanie

Adwent w tym roku kalendarzowym rozpoczął się w pierwszą niedzielę grudnia, posiada podwójny charakter.

Z jednej strony jest czasem bardziej intensywnego niż w innych okresach liturgicznych przygotowania na dzień Paruzji - czyli ostateczne przyjście Pana przy końcu świata, z drugiej strony poprzedza doroczną pamiątkę pierwszego przyjścia Syna Bożego na ziemię w uroczystość Bożego Narodzenia. Na bogate w łaski przyjście Zbawiciela człowiek musi się odpowiednio przygotować. Stąd w adwencie w parafiach organizowane są rekolekcje i spowiedź święta. Liturgia adwentowa stawia nam przed oczy proroka Izajasza i św. Jana Chrzciciela, którzy nawoływali:

”Gotujcie drogę Panu, dla Niego prostujcie ścieżki”.

Czytania z księgi proroka Izajasza obrazują tęsknotę Narodu Wybranego za wyczekiwanym od tysięcy lat Mesjaszem:

”Niebiosa spuście Sprawiedliwego jak rosę, niech jak deszcz spłynie z obłoków, niech się otworzy ziemia i zrodzi Zbawiciela”. (por. Iz 45,8)

Ten sam motyw biblijny towarzyszy odprawianej, zwykle przed świtem, w adwencie Mszy św. roratnej. Roraty należą do najstarszych i najbardziej lubianych przez wiernych oznak czci Matki Najświętszej. W czasie Mszy świętej roratniej na ołtarzu, lub w pobliżu niego, zwykle pali się dodatkowa, przystrojona świeca, symbolizująca Matkę Bożą. Maryja w Noc Betlejemską poda nam swoimi rękoma Chrystusa, swego Jednorodzonego Syna, wschodząca Światłość świata. Wtedy wypełni się najgłębszy sens adwentowego oczekiwania.